Eddie Eland

Vandaag kreeg ik een telefoontje van mijn broer.
Blijkt ie in Nederland te zijn, terwijl ie een sabbatical heeft van een half jaar...
(voor avonturen zie zijn weblog)
Was goed om hem weer even te zien.
En hij had een verassing bij zich! Een kadootje. Niet voor de kids, maar voor mij.
Toen ie erbij vertelde dat hij hoopte dat het 'de pijn wat zou verzachten' wist ik eigenlijk al wat het was. Althans, ongeveer.

We gaan terug in de tijd. Vroeger, toen ik nog jing en onbezonnen was, heb ik ooit eens een baby-zeehond gekregen. Een hard knuffeltje, met heerlijk zachte haren. Ik was helemaal weg van hem!!!
En toen kwam mijn broer langs... En die heeft hem kaalgeschoren met een tondeuse...
Dat doet nu nog zeer (als ik mijn best doe)
Die pijn is nu helemaal weg. Ik heb een Elandje van hem gekregen. En die is dus Eddie gedoopt.
Hij hangt in de auto, achter de binnenspiegel geklemd.
Denk ik meteen iedere dag aan mijn broer.
Nu maar hopen dat het werkelijk een Eland is, en geen rendier. Moet ie omgedoopt worden....

Opa, Oma, ik heb mijn diploma!

Vandaag hebben de kids afgezwommen voor hun B diploma.
Natuurlijk heeft weer iedereen het gehaald.
Waar is de tijd gebleven dat je daadwerkelijk kon zakken bij het afzwemmen...
Ik kan me nog vaag herinneren dat ik bij het afzwemmen de 7 meter onder water niet haalde.
Na drie pogingen mocht ik het bij hoge uitzondering nog eenmaal proberen.
Dankzij mijn broer, die vertelde dat ik mijn ogen open moest houden, heb ik het toen gehaald...
Op het nippertje, maar het is gelukt!


Tegenwoordig zwem je officieel al af tijdens de les.
De kids denken dat het de selectie is, maar eigenlijk is dat het daadwerkelijke afzwemmen.
We laten ze maar in de waan. Jongens, als jullie dit lezen: Sorry.

Het blijft wel knap van ze. Ze zijn nog maar een paar weken op les geweest (ik dacht drie of vier) en ze hebben nu al hun diploma gehaald.
We zijn weer trots op ze!

De jongens hebben net voor het eerst in nun leven gevist.
Een vriendje was met z'n vader bij de sloot en ze mochten een dobber, een loodje en een haakje lenen.
Colin heeft er twee gevangen, Kevein helaas niets.
Normaliter wordt je geacht om de gevangen vis terug te gooien, maar TinTin, een van onze poezen zat zo verlekkerd te kijken...
Eerst heeft ze gespeeld met de vis om hem daarna, samen met haar dochter Minoes, lekker op te eten.
Ze hadden wel wat hulp nodig, want zo'n grote vis (wel 5 cm) konden ze toch niet zelf aan.
Toen de vis in 'hapklare brokken' was gesneden durfden ze het wel aan.
Oh! Bijna vergeten. Volgens de legende is het de bedoeling dat je (iedewre keer dat je gaat vissen) de eerste vis die je vangt een kus geeft.
Colin geloofde het eerst niet, maar heeft z'n vis toch een kusje gegeven.
Ik weet wie er vanavond bij het slapen gaan geen kusje van me krijgt.

Warme zondag.

Na gisteren een oom geholpen te hebben te verhuizen, zit ik me vandaag een beetje te vervelen.
Buiten is het 'lekker' warm. Alleen jammer dat ik niet zo van zonnen houdt.
We hebben vanochtend weer zitten dromen over een eigen bedrijf.
Wat moeten we allemaal doen om te beginnen en wat moeten we lenen om een comfortabele start te maken...
M'n vingers jeuken al bij het idee, maar alleen begin ik er zeker niet aan.
Echt een avontuur om met z'n tweeen of misschien wel drieen te doen.
Van de week toch maar eens serieus informeren of mijn collega's het avontuur aan willen gaan.
De kids (Kevin, 11 jaar en Colin, 9 jaar) met moeite naar buiten gekregen.
Als ze eenmaal buiten zijn willen ze vaak niet meer naar binnen, maar voordat ze zover zijn...
Ze zitten liever achter de gamecube of mijn PC.
Ik ga maar weer eens wat snuffelen op Internet en mijn buro opruimen.
Het is te warm om buiten aan de slag te gaan.
Geef mij maar een comfortabele temperatuur van zo'n 16 - 19 graden.

Alle begin is moeilijk...

Ik loop al jaren te 'twijfelen' of ik een BLOG zal starten.
Wat ik me steeds afvraag is wat moet ik erop plaatsen. Wat heb ik nou te melden dat anderen zouden willen lezen...
Ik weet het nog steeds niet.
Mijn broer heeft sinds enige tijd een BLOG waarop hij zijn (en van mijn schoonzus uiteraard) 'avonturen' vermeld die hij beleeft op zijn sabbatical.
Ze zijn met de boot richting het noorden gegaan. Bestemming: Waar de wind ze heen voert.
Vandaag een kaart ontvangen waarin ze vertellen vertrokken te zijn.
Een beetje jammer dat ze niet even langs zijn geweest om gedag te zeggen. We gaan ze missen...